untitled

έτρεχα με την ψυχή στις παλάμες κι έπαιρνα το άλλο μονοπάτι για να μη δούν δικοί σας τα σωθικά μου, πλήρωνα φόρο τραγούδι στο σταυροδρόμι των παπούδων, άφηνα παπούτσια ενέχυρο στους πιό επίμονους, έφτανα με κλεισμένα μάτια στην κατηφόρα με το φώς, αλλά είχα σώσει την εικόνα σου κι ήμουν ελεύθερη σε μιά άλλη πιό μεγάλη χώρα

Advertisements

untitled

στα δεκαπέντε – το μακρύ εκείνο καλοκαίρι αφού είχαμε επιστρέψει “για πάντα” απο τη μετανάστευση – διάβασα το “τάδε έφη ζαρατούστρας” απο ένα θείο, δεύτερο ξάδερφο της μαμάς που ήταν πλασιέ βιβλίων – με είχε τροφοδοτήσει μεταξύ άλλων με το “πόλεμος και ειρήνη”, “ο ηλίθιος”, “ένα βήμα εμπρός, δύο πίσω”, “το κεφάλαιο”,  “η καταγωγή της οικογένειας” και  “εγκυκλοπαίδεια Κοντέου”, και αποφάσισα να θέσω τέρμα στα εγκόσμια. πήγα λοιπόν στα κεντρικά γραφεία του κκε, πυρσινέλλα 1, και χτύπησα την πόρτα λέγοντας: θέλω να γραφτώ μέλος. με δεχτήκαν, έγινα γραμματέας της οργάνωσης βάσης θηλέων ιωαννίνων – απόπου με αποβάλλαν για κομμουνιστική δράση, διάβασμα των λάθος βιβλίων, εντάξει είμασταν και προκλητικοί με το ριζοσπάστη στη τσέπη της ποδιάς ώστε να φαίνεται το σφυροδρέπανο.. – το κκ με διέγραψε έξι μήνες αργότερα γιατί έπαιζα στην κιθάρα σαββόπουλο, το αγαπημένο μου ήταν η παράγκα μαζί με το Νίκο, τα πουλιά και η Ζωζώ μόνη μου.. – θέλω να πώ, για πάρτη μου, πολύ φασαρία για το τίποτε σήμερα…

untitled

Είμασταν στο τελευταίο ταξίδι του Κυδωνία όταν ρώτησα την άγνωστη καλλονή άν η άμμος στα παπούτσια της είναι απο τη σαχάρα. Όχι, απάντησε, έκανα το ίδιο μ εσένα.

untitled

Καμμιά φορά ακριβώς εκείνες οι λέξεις που μας λείπουν, είναι οι πιό ωραίες. Τότε καταλαβαίνουμε οτι η γλώσσα είναι σαν ένα κέντημα. Τραπεζομάντηλο γαμήλιο με ρόδα σταυροβελονιά. Οι ωραιότερες συλλαβές δεν είναι τα άνθη ή τα πέταλα μά η άπλα μεταξύ τους. Το γυμνό μετάξι ανάμεσα στα σημάδια της βελονιάς και στο πέρασμα της κλωστής.

untitled

Επειδή ο ήλιος στέγνωνε τα πουκάμισα σε στρατιώτες το μεσημέρι γιαυτό δεν μπορούσαν να γαληνέψουν αυτοί που τα φορούσαν τη νύχτα.